துபாய் விசா

American Visaமகிழ்ச்சியுடன் சென்னை செல்ல ஏற்பாடு செய்தான் முஹம்மது. தனது தந்தை துபாயிலிருந்து வருகிறார் என்பதற்காக அல்ல. மாறாக அவர் அக்காள் கணவர் மேளாலராக பணிபுரியும் நிறுவனத்தில் வேலைக்கான விசாவுடன் தந்தை வருகிறார் என்பதற்கே.

தந்தை உடல்நிலை சரியில்லாமல் வேலையை விட்டுவிட்டு வருகிறார் என்கிற கவலையெல்லாம் அவனுக்கு இல்லை. மேற்படிப்பை முடித்துவிட்டு ஒரு வருடகாலம் வெட்டியாக சென்றாகிவிட்டது. என்ன செய்கிறாய் ?  என கேட்கும் உறவுகளுக்கெல்லாம் விசாவுக்காக காத்திருக்கிறேன் என்று சொல்லி சொல்லி அலுத்துவிட்டது.

சென்னை விமானநிலையத்தில் தந்தையை வரவேற்றான்.அவரோ நடக்ககூட இயலாமல் வண்டியில் வந்தார். இவனுக்கு அவருடைய உடல்நலம் பற்றி விசாரிக்க கூட தோன்றவில்லை. விசா எடுத்து வந்தீர்களா? ஓரு சில நாட்களில் விசா எடுத்து அனுப்புவதாக அக்கா வாக்குறுதி கொடுத்திருப்பதாக சொன்னார்.

இவனுக்கோ அதிர்ச்சி ஒரு சில நாள் என சொல்லி ஒரு வருடம் ஓடிவிட்டது. இன்னும் காத்திருப்பா? நினைக்க நினைக்க கவலை மனதை தொற்றிக்கொண்டது. ஏதேதோ எண்ணங்கள் உதிக்கத் துவங்கிவிட்டன. உண்மையில் அக்காள் மாப்பிள்ளைக்கு வேலை வாங்கித்தர விருப்பம் தானா? இல்லை அவரிடம் கேட்காமலே அக்கா வாக்குறுதி கொடுத்துவிட்டார்களா?

எதிர்காலம் சூன்யமாய் ஆகிவிடுமோ என்ற கவலையில் ஜும்மா தொழுக பள்ளிக்குள் நுழைந்தான். வழக்கமான சொற்பொழிவு, அதிகம் செவியுற்ற இறைவசனம் தான், ஆனால் இன்று இவனுக்காக அருளப்பெற்றது போல் உணர்ந்தான்.

“எந்த ஒரு சமூதாயத்தவரும், தம் நிலையயைத் தாமே மாற்றிக் கொள்ளாத வரையில், அல்லாஹ் அவர்களை நிச்சயமாக மாற்றுவதில்லை;”

அன்று இரவே சென்னை புறப்பட்டான் விமான நிலையத்திற்கு உறவினரை வரவேற்க அல்ல மாறாக வேலை தேடி. ஓரிரு மாத சிரமத்திற்கு பின் வேலையும் கிடைத்தது. பெரிய நிறுவனத்தில் விற்பனை பிரதிநிதியாக, மாதம் ரூ.15000 சம்பளம். பிற நிறுவனங்களை சந்தித்து இவர்களது மோட்டாரை விற்க வேண்டும். பொறியியல் படிக்காத இவனுக்கு ஆரம்பத்தில் சற்று சிரமமாக இருந்தாலும் சில நாட்களில் கற்றுக்கொண்டான். துபாய் விசா முற்றிலும் மறந்தே போனது. ஆனால் உறவினர்கள் விடுவதாய் இல்லை. இங்கே இவ்வளவு சம்பாதிக்கிறாயே நீ துபாய் சென்றால் இன்னும் அதிகம் சம்பாதிக்கலாம் அல்லவா?

ஒரு வருட வேலைக்குப்பின் எவருக்கோ பொருளை விற்று இலாபம் பெற்றுத்தரும் நாம் ஏன் சுயமாக தொழில் செய்யக்கூடாது என சிந்திக்க ஆரம்பித்தான். அதற்கான திட்டங்களையும் தீட்டினான். சிறுக சிறுக தேவையான பணத்தையும் சேர்த்து செயல்படுத்த முடிவெடுக்க மேலும் ஒரு வருடம் ஓடிப்போனது. தனது சுயதொழில் கனவை சுமந்துகொண்டு தந்தையை சந்திக்க செல்ல ஆயத்தமானான். அப்பொழுது தனது தந்தை வேறொரு அதிர்ச்சி தகவலை சொல்ல காத்திருக்கிறார் என்பது இவனுக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டினுள் நுழைந்த இவனிடத்தில் தந்தை ஒரு காகிதத்தை நீட்டினார். ஆம் இவன் பல காலம் எதிர்பார்த்து காத்திருந்த துபாய் விசா.மாதம் ரூ.40000 சம்பளம். ஆனால் இப்பொழுது ஒரு துளி கூட மகிழ்ச்சி இல்லை மாறாக துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது. தனது சுயதொழில் கனவு கனவாகவே ஆகிவிட்டது போல் உணர்ந்தான். சோகமாய் அமர்ந்திருந்த இவனிடத்தில் காலண்டரை நீட்டிய தந்தை இன்னும் பத்து நாட்களுக்குள் புறப்பட வேண்டும் என்றார். வெறுப்புடன் காலண்டரை வாங்கிய இவனது கண்ணில் தென்பட்டது அந்த நபிமொழி.

“வியாபாரத்தில் பரக்கத் (அருள்வளம்) இருக்கிறது.”

– முஹம்மது சிராஜுத்தீன்

வெளிநாட்டு வாழ்க்கை

2சமீர் – நாகை மாவட்டத்தை சேர்ந்த சராசரி முஸ்லிம் இளைஞன். கேட்டரிங் முடித்துவிட்டு துபாயில் வேலை. சுமாரான சம்பளம். இவனது சம்பளத்தை வைத்து ஊரில் குடும்பம் நல்லபடியாக சென்றுகொண்டிருந்தது. திருமணம் முடிந்து ஐந்து வருடம் கடந்திருந்தது. திருமணம் என்னவோ பெற்றோர் பெண் பார்க்க தான் நடந்தது. ஆனால் காதலித்திருந்தால் கூட இதுபோல மனைவி அமைந்திருக்குமா என அடிக்கடி அவன் நினைப்பதுண்டு. இவர்களின் காதலுக்கு சாட்சியாக ஒரு அழகிய பெண் குழந்தையும் பிறந்தது.

வழக்கம் போல் அதிகாலை இவன் வேலைக்கு தயாராகிக்கொண்டிருந்தான். ஊரிலிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு, ஊரிலிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வருகிற நேரமில்லை இது. உடல்நிலை சரியில்லாத தன் தந்தைக்குத்தான் எதுவும் பிரச்சனையோ என தொலைபேசி அழைப்பை எடுத்தான். ஆனால் செய்தி அதைவிட அதிர்ச்சியாய் தாக்கியது. ஆம் வாழ்நாளில் இவன் ஒரு நாளும் எதிர்பார்த்திடாத செய்தி.

மறுமுனையில் தாய் அழுதவாறே கதறினால் “உன் பொண்டாட்டி உனக்கு மோசம் பண்ணிடாடா”.

மருத்துவரை பார்த்துவிட்டு சென்னையிலிருந்து விடிகாலை திரும்பி வந்த பெற்றோர் தனது மருமகள் வீட்டு கார் டிரைவருடன் தனியாக இருந்ததாய் சொன்னார்கள். இவனுக்கு செய்தி  வருவதற்கு முன்பாக இவன் பெற்றோர் செய்த கலேபரத்தில் ஊருக்கெல்லாம் தெரிந்து தொலைபேசி மூலம் துபாயில் வசிக்கும் இவனது நன்பர்கள் மற்றும் ஊர்காரர்களுக்கும் தெரிந்துவிட்டது.

இன்னும் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளாத நிலையில் தொலைபேசி அழைப்பு குவிய ஆரம்பித்தது. ஆறுதல் சொல்லி சில, ஆறுதல் சொல்வதாய் வெறுப்பேற்றின சில. பேசுபவர்கள் அனைவரும் மறக்காமல் இவனது மனைவியை வசைமாரி பொழிந்து தள்ளினர்.

“நாம் இப்படி நாய் படாதபாடுபட்டு குடும்பத்தை விட்டு சம்பாதித்து அனுப்பினால் இப்படி அறிப்பெடுத்து அலைகிறாள்கள்” என ஒட்டுமொத்தமாய் பெண் இணத்தையே வசைமாறி பொழிந்தார்கள் சக நண்பர்கள். மொத்தத்தில் இவை அனைத்தும் இவனுக்கு மனைவியின் மீது தீராத கோபத்தையே ஏற்படுத்தின.

கோபத்தின் உச்சியிலிருந்த அவனுக்கு தொலைபேசியில் தனது மனைவியை அழைத்து தலாக் சொல்லிவிடலாமா என தோன்றிற்று. இல்லை ஒழுக்கம் கெட்டவளோடு பேச வேண்டிய அவசியமில்லை என்று முடிவெடுத்து கடிதம் எழுதினான் “தலாக் தலாக் தலாக்”.

நண்பர்கள் மூலம் அலுவலகத்திற்கு விடுப்பு சொல்லிவிட்டு தனியாய் நடக்க ஆரம்பித்தான் கடற்கரை நோக்கி. கடற்கரையில் அமர்ந்த அவனுக்கு பழைய நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாய் வர ஆரம்பித்தன.

திருமணம் முடிந்து சரியாய் ஒரு மாதம் கழித்து துபாய் கிளம்பிவிட்டான். மனைவிக்கு இவனை பிரிய மனமே இல்லை. ஆனால் சம்பாதிக்க சென்றாக வேண்டுமே. இரு வருடம் கழித்து மீண்டும் ஒரு மாதம் மனைவியுடன். ஆறு மாதம் கழித்து மனைவி கற்பமாய் இருப்பதாய் சொன்னாள். எப்படியாவது பிரசவத்திற்கு வந்துவிடுங்கள் என்றவளுக்கு பிள்ளைக்கு பெயர் அனுப்பிவைத்தான். மூன்று வருடங்கள் ஓடிவிட்டன இதுவரை பெற்ற பிள்ளையைக் கூட நேரில் பார்த்ததில்லை.

கார் வாங்கிய புதிதில் நான் கார் ஓட்ட கத்துக்கொள்கிறேன் என கேட்டாள். ஒத்துக்கொள்ளாமல் இவன் தான் டிரைவரை சம்பளத்திற்கு அமர்த்தினான். இன்று அந்த டிரைவராலேயே வந்தது பிரச்சனை. கோபம் சற்று குறையத் துவங்கியது. சிந்திக்க ஆரம்பித்தான். இது நாள் வரை பணத்திற்காக வாழ்க்கையை அல்லவா தொலைத்து நிற்கிறோம் என தோன்றியது. கிலாபத் ஆட்சியில் சிறை கைதிகள் கூட நாம் மனைவியை பிரிந்தது போன்று இத்தனை நாட்கள் பிரிந்ததில்லையே ? மனைவி தவறு செய்தாலா அல்ல நாம் தவறு செய்ய வைத்தோமா என எண்ணத் துவங்கினான். தீர்க்கமான முடிவுடன் புறப்பட்டான்.

முதலில் அந்த தலாக் கடிதத்தை கிழித்துவிட்டு வேலையை விடுவதாய் அறிவித்துவிட்டு இந்தியா பயணமானான். நேராக மாமியார் வீட்டிற்கு சென்று மனைவியை சந்தித்தான். மனைவி அழுது கொண்டிருந்தாள் ஆனால் மனைவியின் பெற்றோறோ அபாண்டமாக பழி சுமத்திவிட்டார்கள் என இவனது தாயை திட்டினார்கள். பெற்ற பிள்ளையோ அருகில் வர பயந்தது.

மனைவியை தனியாக அழைத்து விசாரித்தான். மனைவி அழுதவாறே தவறு செய்ததை ஒப்புக்கொண்டாள். மன்னிப்பும் கேட்டாள். இனி இப்படி நடக்காது என வாக்குறுதி கொடுத்தாள். இனி இப்படி நடக்க விடமாட்டேன் என சொல்லியவாறு மனைவியுடன் புறப்பட்டான்.

பெற்றோரை சமாதானப் படுத்தினாலும் ஊர் வாயை மூட முடியாது என உணர்ந்து மனைவியுடன் சென்னை புறப்பட்டு சேர்த்து வைத்த பணத்தில் சிறியதாய் ஒரு உணவகம் ஆரம்பித்து தனது புது வாழ்க்கையை துவங்கினான்.

– முஹம்மது சிராஜுத்தீன்